90. insanın yaşlandığını anladığı tək yer. həm qayıdanda həm də yaşlanmağımıza sevindiyimiz yer. işıqlı günlər bitdi və ara bir kazarmanın arxasında siqaret çəkməyə dəyirəm. içimdən keçənləri hər gecə özümə satıram tək tək. əslində mülki həyatdan fərqlənməyən yerdir. bura qayıtmazdan əvvəl çox şeylər yazmaq, çox şeylər danışmaq istəyirdim. getdikcə kəlimələr ağarır və öz mənasını itirir. hər şey adidir, hərbi də. hərbidən sonra sata-sata gəldiyim günlərin ağrısını çəkməyə başlamışam. bir çox şeyə marağım oyanıb ama həyata keçirməyə nə həvəs var nə də ki, əvvəlki enerji. dostlarımdan ayrılmışam çoxu ilə ünsiyyətim yoxdur, ən sevdiyim məkanlar bağlanıb gedib dəyə bilmirəm. əslində çox yeniliklərlə qarşılaşdım, amma, təəccüblənmədim. onsuz da orda hər gün bir xəyalla yatırdım, bir can sıxıntısı ilə. hərbidə hər şey qısa və adidir. oranın da temasın tutsan əslində maraqlıdı. elə dostlar qazanırsansa ki, danışırsınız ,amma, ayırd edə bilmədiyiniz bir uzaqlıq var aranızda. saatlarla bir şeylər haqqında danışırsınız, ancaq indi görürsən ki, kirıi görüntüdən başqa heç nə imiş. yaşamaq məcburiyyətindəyik deyə yaşayırıqsa, "danışmaq məcburiyyətində idik deyə danışırdıq" bunu anlayanda soyuyur insan. öz prizivimlə eyni yolu gəldik. bir gündə təxris olurduq. yolda nə danışacağımızı bilmədik. hər şey haqqında danışmışdıq. hələ "bayavoy" hərbi hissəyə təzə gəldiyim vaxt öz prizivlərimlə top silə-silə elədiyimiz söhbətlər. maraqlı idi. bir də çiy yalanları öyrəndim hərbidə. yeyilməyəcəyini bilə-bilə danışırsan ki, həyatda qalasan. harda bir musiqi oxuyan adam görürdümsə qucaqlamaq istəyirdim. hələ də qəlbi olan yoldaşlar var orda. dərin bir yalnızlığın büründüyü bir gecə iki əsgəri heç vaxt qorxutmaz. kin və niftətlə alışıb yanan qəlblər necə yumşalıb saflaşır o gecələrdə gördüm. uzun sözün qısası heç kim təmiz deyil və qəhbəliyi öyrətdi hərbi bizə.